ตอนที่ 147 ท่านแม่ฝูหรงของเจ้า

ยามผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวถูกเลิกขึ้น ตัวอักษร “อัปลักษณ์” ขนาดใหญ่สีแดงสดบนใบหน้าของเว่ยหรงหรง ก็ทำให้ทุกคนมองดูแล้วรู้สึกสยดสยองยิ่งนัก หลายวันมานี้แม้จะรักษามาหลายครา ทว่าคนผู้นั้นแห่งหุบเขาโอสถราชันกลับกล่าวไว้

หากคิดจะรักษาให้หายขาดไม่หลงเหลือรอยแผลเป็น จำต้องทำลายของเดิมก่อนจึงจะสร้างใหม่ได้

ยามนี้เป็นช่วงเวลาที่กำลังทำลายพอดี จึงดูน่ากลัวเป็นอย่างยิ่ง

สิ่งนี้ทำให้ทุกคนต่างสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความหนาวเหน็บ

บุตรราชาห้าแทบจะหายใจไม่ทั่วท้อง ราวกับเห็นผีก็มิปาน

เขาไม่อยากจะเชื่อภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า

สุ้มเสียงพลอยสั่นสะท้านไปด้วย “หรงหรง เจ้า เจ้าไฉนกลายเป็นเช่นนี้ไปได้”

เว่ยหรงหรงรีบยกมือปิดหน้าตนเอง ในใจหวาดหวั่นพรั่นพรึงยิ่ง

“ข้า...” สีหน้าของเว่ยหรงหรงย่ำแย่ถึงขีดสุด นางมีความรู้สึกที่ไม่ค่อยดีเอาเสียเลย