ตอนที่ 146 ข้ามีเรื่องหนึ่งไม่กระจ่าง

จิตใจดีหรือ

จ้าวอวิ๋นจูกะพริบตาปริบ ๆ นาง...นางแทบจะไม่รู้จักคำว่าจิตใจดีสองคำนี้แล้วกระมัง

ทว่า คำพูดของพระชายาองค์รัชทายาทก็มีเหตุผลอยู่บ้างจริง ๆ

มิเช่นนั้น คงยากจะอธิบายได้ว่าเหตุใดพระชายาองค์รัชทายาทจึงยังเว้นทางถอยไว้ให้เว่ยหรงหรงอยู่บ้าง

เวลาสองสามวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตาก็ถึงวันที่เว่ยหรงหรงต้องออกเรือน

เพราะเป็นการไปเป็นอนุภรรยา ประกอบกับนางเฉินล้มป่วยกะทันหัน ในวันนี้ จวนอันกั๋วกงจึงมิได้จัดงานเลี้ยงเชิญแขกเหรื่ออย่างเอิกเกริก

เช้าตรู่วันนี้ ภายในจวนองค์รัชทายาท

เว่ยอันหนิงตื่นแต่เช้าตรู่ กำลังดูจดหมายร่วมกับฉู่เฉิงหยวน

จดหมายฉบับนี้ส่งมาจากสามแคว้นแดนประจิมตั้งแต่เช้าตรู่ในตอนที่ทั้งสองคนยังมิได้ลุกจากที่นอน

เป็นจดหมายที่สวีหนิงไป๋และท่านลุงอู๋เขียนมา