ตอนที่ 148 ล้วนเป็นของข้า

นางเฉินราวกับคนคุ้มคลั่ง ถือปิ่นไล่กวดอันกั๋วกงวิ่งพล่านไปทั่วห้อง อันกั๋วกงกุมศีรษะหนีหัวซุกหัวซุน กลัวเหลือเกินว่าจะถูกนางเฉินไล่ทัน ทั้งสองคนวิ่งไล่กวดกัน ราวกับเป็นละครตลกฉากหนึ่ง

[หมายเลขสาม: กลุ่มหน่วยพลังงานด้านลบของเจ้าของร่างเดิมเริ่มผันผวนอย่างรุนแรง ระบบไม่สามารถคำนวณเกณฑ์ค่าได้ จะเริ่มทำการสถิติหลังสิ้นสุดเหตุการณ์]

หืม?

หมายเลขสามพังไปแล้วหรือ?

เว่ยอันหนิงไม่สนใจหมายเลขสามชั่วคราว มีสมาธิกับการดูงิ้วโรงใหญ่

อันกั๋วกงเหน็ดเหนื่อยจนเหงื่อท่วมศีรษะ วิ่งต่อไปไม่ไหวจริง ๆ เขาผลักนางเฉินออกไปอย่างเดือดดาลคราหนึ่ง: “พอได้แล้ว! ข้าผ่อนปรนยอมเจ้าทุกทาง เจ้าอย่าให้มันเกินไปนัก

ตัวบาปกรรมนี้พูดอะไรกัน เจ้าก็เชื่อไปเสียหมดหรือ?”