ตอนที่ 145 เจ้าก็ให้ตอนางไปเช่นนี้หรือ?

“ข้าไม่อนุญาตให้พวกเจ้าทำอะไรเหลวไหล สิ่งของเหล่านั้นล้วนเป็นของจวนอันกั๋วกง เป็นของพวกเจ้า” นางเฉินร้อนใจจนแทบอยากจะตบหน้าบุตรชายสักสองฉาด

หรงหรงมิใช่บุตรที่นางคลอดออกมาเองเสียหน่อย ต่อให้สนิทสนมเพียงใด ก็ไม่อาจล้ำหน้าบุตรชายทั้งสองคนได้

จวนอันกั๋วกงในยามนี้แม้จะไม่รุ่งเรืองเท่ารุ่นก่อน ทั้งยังสูญเสียของล้ำค่าในคลังจวนไปมากมายถึงเพียงนั้นเพราะเว่ยอันหนิง ทว่ารากฐานเดิมยังคงอยู่ เสาหลักของจวนอันกั๋วกงก็ยังมิได้สั่นคลอน

หากยอมให้หรงหรงแบ่งส่วนหนึ่งไป นี่ถึงจะเรียกว่าสั่นคลอนไปทั้งจวนกั๋วกงอย่างแท้จริง

เรื่องเช่นนั้นจะไปยอมได้อย่างไร

“เหลวไหลอะไรกัน” ด้านนอก อันกั๋วกงเพิ่งดื่มสุราจากข้างนอกกลับมา ก็ได้ยินเสียงคนในบ้านคล้ายกำลังทะเลาะวิวาทกันอยู่

“ท่านพ่อ...” เว่ยหรงหรงน้ำตาไหลพรากด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ

“ท่านพ่อ” เว่ยอันหลินเอ่ยทักทายเช่นกัน จากนั้นก็เข้าไปประคองอันกั๋วกงที่ดื่มจนเดินซวนเซเล็กน้อย