เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“คำพูดนี้ช่างฟังดูระคายหูจริงเชียว อะไรกันที่เรียกว่าปล้นชิง” เว่ยอันหนิงมีสีหน้าไร้เดียงสา
เมื่อมองดูสีหน้าท่าทางของเว่ยอันหลินที่อยากจะพุ่งเข้ามาสู้ตายกับนาง แล้วมองดูนางเฉินที่อยู่ด้านข้างอีกครั้ง เว่ยอันหนิงก็ยิ่งยิ้มแย้มงดงามขึ้น “ข้าเพียงแค่มารยาทตอบแทนกันเท่านั้น”
“หากพวกเจ้ายินดีที่จะมารยาทตอบแทนกันกับข้า เช่นนั้นข้าก็จะทิ้งของขวัญไว้แล้วจากไป
หากพวกเจ้าไม่ยินดี เช่นนั้น... ข้าก็คงได้แต่เสียดายที่ไม่อาจมอบพรให้น้องสาวแสนดีของข้าผู้นี้ได้ จะว่าไปแล้ว บุตรราชาเจ็ดท่านอ๋องไม่รังเกียจใบหน้าของนาง คาดว่าก็คงไม่รังเกียจที่นางพูดไม่ได้เช่นกัน
ยิ่งไม่น่าจะรังเกียจที่นางเดินไม่ได้กระมัง”
น้ำเสียงของเว่ยอันหนิงอ่อนโยนยิ่งนัก
ทว่าทุกตัวอักษรกลับทำให้นางเฉินและเว่ยอันหลินหวาดผวาอยู่ในใจ