ตอนที่ 123 เจ้าน่ากลัวยิ่งนัก

บุตรราชาเจ็ดเหม่อมองภาพเหตุการณ์ในคูเมือง สีหน้าแทบจะควบคุมเอาไว้ไม่อยู่ มือสั่นเทาเล็กน้อย

“คารวะบุตรราชาเจ็ดท่านอ๋อง”

ฝูงชนถวายคำนับ

ในแม่น้ำ มู่หรงเหยาพอเห็นคนที่อยู่ริมฝั่ง ก็ถ่มรากบัวในปากออกมาทันที ไม่สนใจโคลนตมที่เปรอะเต็มปาก และไม่สนใจศักดิ์ศรีอะไรกัน ร้องเรียกอย่างน้อยเนื้อต่ำใจขึ้นมาคำหนึ่ง “พี่ชายลูกพี่ลูกน้อง…”

นางเอ่ยพลางคลานขึ้นไปยังริมฝั่งทันที

ครั้นเห็นว่าจะคลานขึ้นมาได้แล้ว เว่ยอันหนิงก็ลุกขึ้น เดินตรงเข้าไป

ในจังหวะที่บุตรราชาเจ็ดและมู่หรงเหยายังไม่ทันได้ตอบสนอง ก็ถีบคนกลับลงไปอีกครั้ง “ข้าให้เจ้าขึ้นฝั่งตั้งแต่เมื่อใดกัน”

ครานี้ มู่หรงเหยากลิ้งหล่นลงไปในสายน้ำทันที