ตอนที่ 124 เมื่อครู่เจ้าพูดว่าอะไรนะ?

ในสายตาของฉู่เฉิงหยวน เจ้าเมืองสิบสองแคว้นเป็นคนตายไปแล้ว ไม่ว่าพวกเขาจะคิดสืบสวนอย่างไร คิดหาทางปลดเปลื้องความผิดให้แก่เจ้าเมืองสิบสองแคว้นอย่างไร เขาก็หาได้ใส่ใจไม่

เขาต้องการสังหารพวกมัน พวกมันก็ต้องตาย

เว่ยอันหนิงกับฉู่เฉิงหยวนนั่งรถม้ากลับไปยังจวนองค์รัชทายาท

บุตรราชาเจ็ดยังคงยืนเหม่อตะลึงอยู่กับที่ ผ่านไปครู่ใหญ่เขาจึงหยิบรากบัวในปากออกมาด้วยความโกรธแค้น ถ่มน้ำลายติดต่อกันหลายครั้ง แล้วขว้างรากบัวบัดซบนั้นลงสู่สายน้ำอย่างเดือดดาล ดวงตาที่เปี่ยมโทสะแทบจะพ่นไฟ กำหมัดแน่น กัดฟันเค้นคำพูดออกมาสองสามคำว่า “ฉู่เฉิงหยวน เจ้าข่มเหงรังแกคนเกินไปแล้ว!”

“พี่ชายลูกพี่ลูกน้อง พี่ชายลูกพี่ลูกน้องช่วยข้าด้วย” ในน้ำ มู่หรงเหยารู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจยิ่งนัก ยามปกติที่บ้านต่างตามใจนางสารพัด แต่ยามนี้เล่า……