ตอนที่ 116 กล้าคิดได้อย่างไรกัน?

“นังเฒ่าสารเลว เจ้าจงใจจะทรมานพวกเราทั้งครอบครัวชัด ๆ” แววตาของเว่ยอันหงฉายแววดำมืดน่ากลัวจนแทบอยากจะสู้ตายกับครอบครัวนี้ให้รู้แล้วรู้รอด

ชีวิตที่ต้องกินดินทุกวันเช่นนี้ผู้ใดจะทนไหว? ของพรรค์นี้จะเป็นอาหารคนได้อย่างไร? ม้าศึกตัวโปรดของเขายังกินดีกว่านี้เสียอีก!

เว่ยอันหนิงหญิงชั่วชั้นต่ำส่วนเกินผู้นั้น หากนางเคยกินของพวกนี้จริง จะเติบโตมาจนเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร? ซ้ำยังมียางอายไปยั่วยวนองค์รัชทายาทอีก?

หากมิใช่เพราะองค์รัชทายาทคอยปกป้องเว่ยอันหนิง จวนอันกั๋วกงของพวกเขามีหรือจะถูกกดขี่บงการจนถึงขั้นนี้?

“วันนี้ต้องเปลี่ยนเอาอย่างอื่นมาให้พวกเรากิน เดี๋ยวนี้ เจ้าอย่าคิดว่าทรมานพวกเราแล้วจะประจบเอาใจสตรีผู้นั้นได้ เจ้าคิดว่านางจะละเว้นพวกเจ้าหรือไร?”

เว่ยอันหงเคียดแค้นถึงขีดสุด เอ่ยเตือนเซี่ยเหอซื่อที่ยืนอยู่ตรงประตู