ตอนที่ 117 เราจะถามฟ้า

“พา พาตัวไปรึ เจ้าจะพาพวกเราไปที่ใด” นางเฉินตระหนกตกใจอยู่บ้าง หลายวันมานี้ชีวิตความเป็นอยู่ของพวกนางในจวนอันกั๋วกงตกต่ำจนมิอาจตกต่ำไปกว่านี้ได้อีกแล้ว ทั้งครอบครัวของพวกนางล้วนกลายเป็นตัวตลกของคนทั้งเมืองหลวงไปสิ้น

เหตุใดจึงยังต้องทรมานพวกนางอีกเล่า

นางเฉินหวาดกลัวลูกไม้เหล่านั้นของเว่ยอันหนิงเข้ากระดูกดำแล้วจริง ๆ

เว่ยอันหนิงกวาดสายตามองพวกนางอย่างลึกซึ้งคราหนึ่ง บนดวงหน้าอันงดงามเปี่ยมล้นไปด้วยรอยยิ้ม “ข้าดูแล้วพวกเจ้าคงจะกินอิ่มจนเกินไป กระมัง ไร้ซึ่งรสชาติแห่งการใช้ชีวิตเอาเสียเลย ข้าต้องให้พวกเจ้าได้อยู่อย่างสุขสบายสักหน่อยแล้ว วางใจเถิด มิให้พวกเจ้าไปขัดถังอุจจาระด้วยหรอก

อย่างไรเสียงานขัดถังอุจจาระล้วนเป็นของเว่ยหรงหรง พวกเจ้าจะไปแย่งนางทำอะไรกันเล่า”