บทที่ 3 ทองแท่งเล็กเต็มลานบ้าน

“เอ๊ะ? เท้าของแม่เหมือนจะขยับได้แล้ว”

คุณท่านผู้เฒ่าตระกูลฟู่ลองขยับข้อเท้า พลางเอ่ยด้วยความประหลาดใจ

“จริงเหรอคะ? ถ้าอย่างนั้นก็ดีมากเลย!”

โจวเหยียนจวินดีใจ รีบหันไปตามหมอหลี่กลับมาอีกครั้ง

คราวนี้หมอหลี่ตรวจร่างกายของคุณท่านผู้เฒ่าอย่างละเอียดตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า

เขายกมือกุมหน้าผาก พลางพึมพำกับตัวเอง

“ไม่น่าจะเป็นไปได้นะ…คุณท่านนอนอยู่บนเตียงมาตลอดหนึ่งปี ต่อให้จะฟื้นตัว ขาทั้งสองข้างก็น่าจะต้องใช้เวลาอย่างน้อยครึ่งปีกว่าจะเริ่มขยับได้”

โจวเหยียนจวินถามแทรกขึ้น