บทที่ 4 ข่าวดีจากท่านแม่ทัพ

พวกเขาช่วยกันขุดอยู่นานถึงหนึ่งชั่วโมงเต็ม

ท้ายที่สุด ลานหลังบ้านที่เดิมเต็มไปด้วยวัชพืชก็กลายเป็นลานที่เต็มไปด้วยทองแท่งเล็กวางเกลื่อนกลาดเสียจนแทบไม่มีที่ให้เหยียบ

ภายใต้แสงแดด ทั่วทั้งลานส่องประกายสีทองระยิบระยับจนแสบตาแทบลืมไม่ขึ้น

“คุณนายคะ ตรงนี้ยังมีอีกค่ะ รีบมาช่วยกันขุดเร็ว!”

หว่านจวินนำทองที่เพิ่งขุดขึ้นมาไปกองไว้ด้านข้าง ก่อนยกมือเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก

ลุงหรงช่วยขนทองเหล่านั้นไปวางรวมกัน พลางพูดด้วยความประหลาดใจ

“คุณนายครับ ทองเยอะขนาดนี้ ทำไมผมรู้สึกว่าขุดเท่าไรก็ขุดไม่หมดสักที”

พูดจบ เขาก็เอื้อมมือไปปัดดินด้านหลังอย่างไม่ตั้งใจ