บทที่ 2 ต่อไปผมจะดูแลน้องให้ดี

ภายในรถอบอุ่นมาก เมื่อทารกน้อยสัมผัสได้ถึงไออุ่น ดวงตากลมโตดุจลูกกวางก็เริ่มกวาดมองไปรอบ ๆ แก้มขาวซีดค่อย ๆ กลับมามีเลือดฝาด ใบหน้ากลมจ้ำม่ำอมชมพูชวนให้คนเห็นแล้วอดเอ็นดูไม่ได้

โจวเหยียนจวินมองแล้วหัวใจก็อ่อนยวบ

เธอกับฟู่เจิ้นถิงอยากมีลูกสาวมาตลอด แต่น่าเสียดายที่ไม่เคยสมหวัง ตอนนี้เมื่อได้อุ้มเด็กหญิงตัวน้อยไว้ในอ้อมแขน ความรู้สึกชอบและเอ็นดูก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

แน่นอนว่าสิ่งที่ทำให้เธอดีใจยิ่งกว่านั้นก็คือเจาเอ๋อร์

ลูกชายของเธอพูดได้แล้ว!

ในที่สุดเขาก็ไม่ต้องถูกคนอื่นเรียกว่าเด็กโง่หรือเด็กใบ้อีกต่อไป

ดูท่าเจาเอ๋อร์ของครอบครัวเธอคงมีวาสนาผูกพันกับเด็กคนนี้จริง ๆ

ฟู่ชิงเจานั่งอยู่ข้าง ๆ มือเล็กจับมือของทารกน้อยเอาไว้ ก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้ง

“โจวโจว…”

“อะไรนะ?” โจวเหยียนจวินฟังไม่ชัด