เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 57 หยุดงานหนึ่งวัน
เช้าตรู่วันจันทร์ แสงแดดลอดผ่านช่องผ้าม่าน ทอดเงาลายด่างลงบนพื้น
หวังเสี่ยวเลี่ยงลืมตาขึ้น มองใบหน้าหลับอันเงียบสงบของเว่ยจื่อจิน
ผ้าห่มผ้าขนหนูเผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งของเธอ
เขาไม่ขยับเขยื้อน เพียงมองดูเงียบ ๆ
นี่เป็นความรู้สึกที่ไม่เคยมีมาก่อน ความสงบ ความมั่นคง และความรู้สึกว่าตัวเองโชคดีอย่างรุนแรง
ผ่านไปครู่หนึ่ง ขนตาของเว่ยจื่อจินก็สั่นไหวเบา ๆ เธอตื่นขึ้นด้วย เมื่อลืมตาขึ้นก็สบกับสายตาที่จดจ้องของเขา แก้มของเธอแดงขึ้นชั่วพริบตา และเธอก็หดตัวเข้าไปในผ้าห่มตามสัญชาตญาณ
หวังเสี่ยวเลี่ยงหัวเราะขึ้นมา ยื่นมือไปโอบทั้งตัวเธอพร้อมผ้าห่มเข้ามาในอ้อมแขน
ทั้งสองออดอ้อนกันอยู่พักหนึ่ง กว่าจะลุกจากเตียงอย่างเชื่องช้า
พอล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ ตอนที่กำลังจะออกจากบ้านด้วยกัน ที่โถงทางเข้า เว่ยจื่อจินก็เรียกเขาไว้