เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 58 ท่าเรือ
หวังเสี่ยวเลี่ยงกำโทรศัพท์มือถือไว้แน่น ในหูยังก้องเสียงคำถามของเถ้าแก่อ้วนที่เต็มไปด้วยกลิ่นดินปืน
ลางาน?
สองคำนี้เหมือนเข็มสองเล่ม ทิ่มเข้าที่หัวใจของเขา เจ็บแปลบวูบหนึ่ง
พวกเขาเป็นหุ้นส่วน ไม่ใช่เจ้านายกับลูกน้อง เขาหวังเสี่ยวเลี่ยงออกทั้งเทคนิค ทั้งเวลา ทั้งเรี่ยวแรง หมกตัวอยู่ที่ไซต์งานกินฝุ่นทุกวัน ก็เพื่อธุรกิจร่วมกันของพวกเขา ไม่ใช่เพื่อเป็นวัวเป็นควายให้ใคร
ขั้นตอนการตกแต่งร้านมันเป็นเช่นนี้เอง ผนังต้องปล่อยให้แห้ง นี่เป็นสามัญสำนึก ถ้าฝืนทำต่อ มีแต่จะทำให้ระยะปลายผนังแตกร้าวต้องรื้อทำใหม่ ถึงตอนนั้นทั้งเงินทั้งเวลาจะเสียหายมากกว่าเดิม
เขาไม่ได้พักผ่อน ยิ่งไม่ได้ขี้เกียจ
ด้วยเหตุใดจึงต้องใช้คำอย่าง “ลางาน” ที่ฟังดูยโสเหมือนมองลงมาเช่นนั้น?
ไฟโทสะไร้นามลุกโชนขึ้นจากอก เผาจนลำคอเขาแห้งผาก
เขาอยากตะโกนเหตุผลพวกนี้กลับไป อยากถามเถ้าแก่อ้วนตรง ๆ ว่าเขามองตนเป็นหุ้นส่วนที่เท่าเทียมกันจริงหรือไม่