เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เวินกงอี๋และพวกประเมินต่ำเกินไปในเรื่องระดับปราณวิญญาณของฉางเซิง สิ่งที่พูดและคำพูดของพวกเขา ฉางเซิงได้ยินชัดเจนทั้งหมด “กวนอิม” ที่สองคนเอ่ยถึงก็คือแม่ชีอวี๋อี สำหรับแม่ชีสาวคนนี้เขามีความหวาดเกรงอยู่ในใจ เพราะว่าคนนี้กล้าหาญและละเอียดรอบคอบ ก่อนหน้านี้ตั้งแต่ยังอยู่นอกเมืองก็เริ่มต้นสงสัยเขาแล้ว
เพียงแต่เรื่องมาถึงเพียงนี้แล้ว กังวลไปก็ไม่มีประโยชน์ รายละเอียดทั้งหมดที่เขานึกถึงเขาจัดการหมดแล้ว หากอวี๋อีพบร่องรอยเบาะแสจริง ๆ แบบนั้นก็ได้แต่ถือเป็นเจตนาสวรรค์เท่านั้น
หนีเฉินอีนั้นความโกรธยังไม่คลาย “ตั้งแต่นี้ไป ศาลต้าหลี่อย่าหวังจะได้แม้แต่ตำลึงเงินเดียวจากตระกูลหนีอีก”
แม้ว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับโรงเตี๊ยมเป่าชิง แต่ท้ายที่สุดเหตุก็เกิดขึ้นในโรงเตี๊ยม หลี่จงหยวนจึงยังคงมีความรู้สึกผิดที่มีมาก โทษตนเองและเอ่ยซ้ำ ๆ ขออภัย
แม้ว่าหนีเฉินอีจะหยิ่งในศักดิ์ศรี แต่กลับไม่เหมือนคุณหนูตระกูลขุนนางทั่วไปที่เอาแต่ใจและดื้อรั้น นางก็รู้ว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับโรงเตี๊ยมเป่าชิง จึงโบกมือให้หลี่จงหยวนกล่าวว่า “ท่านฆราวาสผู้ถือศีลหลี่พูดเกินไปแล้ว เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับท่าน ก่อนหน้านี้ที่ส่งคนรับใช้มาถามไถ่หลายครั้ง ก็มีการรบกวนท่านอยู่มีมากมาย”
หลี่จงหยวนรีบกล่าวว่า “คุณหนูหนีเกรงใจกันเกินไปแล้ว ข้าน้อยเป็นฆราวาสผู้ถือศีลแห่งเขาหลงหู่ ท่านกับท่านนักพรตซานเซิงล้วนเป็นผู้ใช้คาถาแห่งเขาหลงหู่ การได้ทำเรื่องบางอย่างให้พวกท่านเป็นเกียรติของข้าน้อย”