เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ไม่มี ไม่มี” ฉางเซิงโบกมือซ้ำ ๆ “ข้าก็คือเพียงมีความรู้สึกว่าศิษย์พี่สามของข้าเป็นคนดี เจ้าก็ดี อายุก็ต่างกัน...”
ไม่ทันที่ฉางเซิงจะพูดจบ หนีเฉินอีก็ขัดคำพูดของเขา “ไม่มีจริง ๆ หรือ”
“ไม่มีจริง ๆ” ฉางเซิงส่ายหัวกล่าวว่า “เรื่องถึงขั้นเอาศีรษะไปวางเดิมพันข้ายังไม่โกหกเจ้า เรื่องชนิดนี้ยิ่งจะไม่โกหกเจ้า”
ได้ยินฉางเซิงพูดเช่นนี้ หนีเฉินอีก็หายโกรธลงเล็กน้อย เมื่อเห็นใบหน้าอ่อนเยาว์ของฉางเซิงเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ใจก็อ่อนลง ยื่นมือเช็ดเม็ดข้าวที่ติดอยู่มุมปากให้เขา “ต่อไปห้ามพูดพล่อย ๆ ข้าต่อศิษย์พี่สามของเจ้าเพียงมีความเคารพนับถือ ไม่มีความคิดอื่นใด”
“ได้” ฉางเซิงพยักหน้า
“เอาล่ะ อย่ากินแล้ว ข้าจะพาเจ้าไปหอเยี่ยนปินเพิ่มพูนความรู้” หนีเฉินอีลุกขึ้นยืน
“ข้ากินอิ่มแล้ว” ฉางเซิงยกชามโจ๊กขึ้นดื่มโจ๊กข้าวสาลีที่เหลือจนหมด “หรือว่าจะรอเจ้าอาวาสผู้เป็นอาจารย์ลุงพวกเขามา แล้วพวกเราค่อยไปกัน”
หนีเฉินอีขมวดคิ้วลังเล ไม่ได้ตอบรับในทันที
“เอาอย่างนี้แล้วกัน เจ้าพาข้าไปเดินเล่นดูทั่วทุกแห่งก่อน ได้ไหม” ฉางเซิงปรึกษาหารือ
หนีเฉินอีพยักหน้าเห็นด้วย เมื่อเห็นนางจะหยิบถุงเงิน ฉางเซิงรีบควักเหรียญทองแดงออกมาชิงลงมือก่อนจ่ายเงิน