เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ได้ยินบ่าวไพร่เข้ามาแจ้งให้ทราบ หนีเฉินอีไม่โกรธกลับหัวเราะ “ฮ่า ๆ ดีจริงนะฉางเซิง ซ่อนความสามารถไว้ไม่แสดงออกเลยนะ”
ฉางเซิงก็หัวเราะ เขารู้ว่าหนีเฉินอีเพียงเยาะเย้ยตน ไม่ได้เชื่อว่าเขาจะทำเรื่องชนิดนี้ได้
“ไปกันเถิด ผู้อื่นตามมาถึงประตูแล้ว ลงไปดูหน่อย” หนีเฉินอีก้าวเท้าออกจากห้อง
ฉางเซิงกลับห้องนำห่อสัมภาระของตัวเองไปด้วย แล้วตามหนีเฉินอีลงบันไดไปด้วยกัน
เจ้าของร้านหลี่จงหยวนก็เป็นบุคคลมีหน้ามีตาในฉางอาน ทหารหลวงกลุ่มนั้นให้เกียรติเขา ไม่ได้ส่งเสียงเอะอะโวยวายที่หน้าประตูหรือในโถงใหญ่ แต่ถูกหลี่จงหยวนเชิญไปยังห้องเงียบสงบแห่งหนึ่งในลานหลัง หญิงคนนั้นก็อยู่ในห้องด้วย
สองคนลงบันได ลูกจ้างที่รอคอยอยู่ข้าง ๆ ทันทีนำทางไปก่อน พาทั้งสองมาถึงลานหลัง
ประตูห้องเปิดอยู่ ด้านในมีทหารหลวงสะพายดาบยืนอยู่สิบกว่าคน กับหญิงคนหนึ่งที่กำลังร้องไห้ หนีเฉินอีเข้าไปในห้องก่อน หลี่จงหยวนคงได้บอกฐานะของนางแก่ทหารหลวงแล้ว ฉะนั้นเมื่อนางเข้าไป ข้าราชการหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งแขกกับหลี่จงหยวนซึ่งนั่งอยู่ตำแหน่งหลักจึงลุกขึ้นพร้อมกัน
“คุณหนูหนี ท่านผู้นี้คือรองเจ้าสำนักศาลต้าหลี่ เวินกงอี๋ ใต้เท้าเวิน” หลี่จงหยวนแนะนำให้รู้จักไปก่อน