เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฉางเซิงกลัวหนีเฉินอีมาก จะว่ารังเกียจก็ไม่ใช่ ก็คือกลัว เพราะว่าคนผู้นี้ใจกล้า ไม่เพียงลงมือ ยังกัดคนอีก
หนีไปก็หนีไม่พ้นแน่ หนีวันแรกก็หนีไม่พ้นวันที่สิบห้า ตอนนี้หนีเฉินอีและพวกยังมีระยะห่างจากโรงเตี๊ยมเป่าชิงสองสามลี้ กว่าจะหาเจอห้องข้างบนก็ต้องใช้เวลาสักครู่ ก่อนหน้านี้เขาต้องคิดให้ดีว่าจะเผชิญหน้ากับหนีเฉินอีอย่างไร ก็คือจะใช้ท่าทีแบบใดปฏิบัติต่อนาง
แต่คิดไปคิดมาก็หาคำตอบไม่ได้ หนีเฉินอีได้แทงทะลุกระดาษปิดหน้าต่างชั้นนั้นแล้ว เขาจะแกล้งไม่รู้อีกก็ไม่สามารถแล้ว ไม่มีทางอื่นแล้ว ได้แต่เดินไปดูไปทีละก้าว
ไม่นานเท่าไรหนีเฉินอีก็ตามมา คนติดตามหลายคนไม่ได้ขึ้นมาข้างบนพร้อมนาง เจ้าของร้านหลี่จงหยวนพานางขึ้นมาด้วยตนเอง
เคาะประตู เปิดประตู หนีเฉินอีเข้าประตูแล้ว หลังจากนั้นหันตัวไปทางหลี่จงหยวนบอกแล้วคำหนึ่งว่า ‘ขอบใจ’ แล้วใช้หลังมือปิดประตูลง โดยไม่กังวลแม้แต่น้อยว่าหลี่จงหยวนจะคิดมาก
หนีเฉินอีหันตัวยิ้มให้ฉางเซิง “อย่างไรเจ้าจึงเพิ่งมา ข้ารอเจ้าหลายวันแล้ว”
“ระหว่างทางพบเรื่องนิดหน่อย จึงล่าช้า” ฉางเซิงยิ้มเขินอายบ้าง