เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ได้ยินคำพูดของอวี๋อี ฉางเซิงใจสะดุ้งวาบ แม้ว่าจะไม่คาดคิดแต่กลับไม่ตื่นตระหนก เขาส่ายหัวกล่าวว่า "ข้าเพิ่งมาถึงที่นี่ ยังไม่เข้าเมือง"
ฉางเซิงพูดจบแล้ว อวี๋อีก็พยักหน้า "หลายวันก่อนฉางอานเกิดคดีฆาตกรรมต่อเนื่อง มีผู้เคราะห์ร้ายมีมาก ในนั้นมีไม่น้อยที่เป็นขุนนางคนสำคัญของราชสำนักและพระญาติและเชื้อพระวงศ์ ราชสำนักสั่งให้ศาลต้าหลี่ สำนักตรวจการ และกระทรวงยุติธรรมตรวจสอบอย่างเข้มงวดพร้อมลงโทษผู้รับผิด ตามบันทึกคดี มีผู้ต้องสงสัยหนึ่งคนขี่ม้าดำ และรูปร่างค่อนข้างคล้ายกันกับเจ้า"
คำพูดของแม่ชีอวี๋อีนี้ชัดเจนว่าเจือด้วยการหยั่งเชิง แต่ฉางเซิงไม่ได้มีปฏิเสธหรือแก้ตัว แต่เป็นฝ่ายถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ฆาตกรทำไมจึงสังหารคนเหล่านี้"
สาเหตุของเรื่องนั้นไม่อาจเอ่ยถึงได้ อวี๋อีพูดไม่ออก ได้แต่ยิ้มหนึ่งครั้งกลบเกลื่อน เอ่ยคำลาจาก พลิกตัวขึ้นหลังม้า ก่อนหน้านี้ที่จะสะบัดบังเหียนปล่อยม้าให้ควบก็หันกลับมาอีกครา อดสงสัยไม่ได้จึงมองแวบหนึ่งไปที่ฉางเซิง
ฉางเซิงรู้ว่าอวี๋อีสงสัยเขา แต่เขาไม่ได้กังวล เพราะว่าแผลลูกศรของเขาหายเป็นปกติแล้วและไม่มีเลยแม้รอยแผล อีกทั้งเขายังอยู่ที่สุสานสงเคราะห์และทิ้งไว้ซึ่งหลักฐานการไม่อยู่ในที่เกิดเหตุให้ตัวเอง
ยามสี่เพิ่งผ่านพ้น ทุกคนที่นอนค้างกลางแจ้งก็เริ่มต้นออกเดินทางต่อเนื่องไม่ขาดสาย ฉางเซิงก็ตามทุกคนไปทางเหนือพร้อมกัน ที่นี่ห่างจากฉางอานยังมีไม่ถึงสามสิบลี้ เดินมุ่งหน้าไปอย่างน้อยก็ต้องใช้หนึ่งชั่วยาม รอจนถึงตอนที่ไปถึง ประตูเมืองก็คงเปิดแล้ว