เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไม่เพียงฉางเซิงที่ฟังออกถึงความหมายแฝงในคำพูดของจ้าวเสี่ยวเจี๋ย เฉินลี่ชิวก็เข้าใจในชั่วพริบตาว่าเรื่องอะไรเกิดขึ้น เขาฝืนตั้งจิตใจให้มั่นคงก้าวเข้าไป ในเวลาเดียวกันก็กล่าวว่าเสียงอ่อนโยน "ตราบใดที่เจ้ายังมีชีวิตอยู่ ข้าก็ไม่มีทางมาช้า"
"อย่าเดินไปข้างหน้าอีก" จ้าวเสี่ยวเจี๋ยกล่าวว่า
"บ้างเรื่องเจ้าก็ไม่สามารถควบคุมได้" เฉินลี่ชิวก้าวช้าเข้าไปข้างหน้า
"อย่าเข้ามา!" จ้าวเสี่ยวเจี๋ยกรีดเสียงแหลมกะทันหัน "ข้าบอกแล้วว่าอย่าเข้ามา อย่าเข้ามา!"
ได้ยินเสียงกรีดร้องคลุ้มคลั่งของจ้าวเสี่ยวเจี๋ย เฉินลี่ชิวใจเหมือนถูกมีดกรีด เขารีบหยุดก้าว "ดี ๆ ๆ ข้าไม่เข้าไป ข้าไม่เข้าไป"
"อย่างไรเจ้าจึงเพิ่งมา?" จ้าวเสี่ยวเจี๋ยร่ำไห้ด้วยความเศร้าใจ
"คนที่เจ้าส่งไปตามหาข้าเกิดเหตุไม่คาดคิดเกิดขึ้นกลางทาง ถึงยามอู่วันนี้ข้าจึงได้รับข่าว" เฉินลี่ชิวกล่าวว่าด้วยเสียงเศร้า