เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เฉินลี่ชิวมีอารมณ์หนักอึ้ง ระหว่างทางไม่ได้พูดคำใด เพียงแค่สีหน้าไร้อารมณ์ พลางสะบัดบังเหียนเร่งม้า
แม้ว่าฉางเซิงจะตั้งใจปลอบใจ แต่ก็ไม่รู้จะเอ่ยปากอย่างไร การที่ต้องการปลอบใจผู้ใดนั้นต้องการหาเจอสาเหตุและเหตุผลที่สามารถปลอบได้ แต่ไม่ใช่พูดคำเท็จหลอกตัวเองและผู้อื่น
ขณะควบม้าวิ่งสุดกำลัง ฉางเซิงหันกลับไปมองนายทหารกล้าหาญสิบสองคนที่ตามมาข้างหลัง พวกเขาล้วนเคยฆ่าคน เคยเห็นเลือด บนใบหน้าไม่ปรากฏความโกรธหรือตื่นเต้น มีเพียงความเย็นชาดุดันและเฉยเมย
ขณะปล่อยม้าให้ควบไปข้างหน้า ฉางเซิงก็มองการณ์ข้างหน้าว่าไปถึงฉางอานแล้วจะเกิดอะไรขึ้น ก่อนหน้านี้เฉินลี่ชิวเคยกล่าวไว้ว่า ล่าช้ามานานถึงเพียงนี้ โอกาสที่จ้าวเสี่ยวเจี๋ยจะรักษาความบริสุทธิ์ไว้ได้นั้นไม่มากแล้ว การที่เขามุ่งหน้าไปครานี้ก็เพื่อล้างแค้นและล้างความอัปยศให้จ้าวเสี่ยวเจี๋ย การสังหารผู้คนจำนวนมากในฉางอานย่อมเป็นที่รับไม่ได้ของราชสำนัก เป็นที่รับไม่ได้ของกองทัพ นี่คือเส้นทางที่ไม่อาจหวนกลับ