เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คืนนั้นฉางเซิงหลับสนิทดี ความรู้สึกมั่นคงสบายใจนี้ไม่ได้เป็นเพราะว่าคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมของเขาหลงหู่เท่านั้น ยังมีเหตุผลอื่นอีกมาก จางปิ่งอีคืนทะเบียนนักพรตให้หลัวหยางจื่อ เขาจึงไม่มีความกดดันและหมดความกังวลภายหลัง อีกทั้งเมื่ออยู่บนเขาหลงหู่ ก็ไม่ต้องคอยหวาดหวั่นว่าจะถูกคนจับตัวไปทรมานเพื่อบังคับให้การอีก
ความรู้สึกเร่ร่อนทุกข์ยากนั้นไม่ได้ดีเลย ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะไปที่ไหน ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะพบเจอเรื่องอะไร แม้แต่พรุ่งนี้จะพักที่ใดก็ยังไม่รู้ คราวนี้ในที่สุดเขาก็สงบลงมาแล้ว ไม่ต้องใช้เวลาคอยหวาดระแวงอีก
ยังไม่ถึงยามสี่ฉางเซิงก็ตื่นแล้ว รวมเวลานอนได้เพียงสามชั่วยาม ก่อนหน้านี้เขาฝึกปราณที่สุสานสงเคราะห์สองคืนไม่ได้หลับตา คืนวานก็ไม่เคยหลับตา ตามหลักแล้วไม่ควรตื่นเช้าเช่นนี้ แต่หลังจากนั้นพอตื่นขึ้นมาก็มีความรู้สึกว่าทั่วทั้งร่างผ่อนคลาย จิตใจแจ่มใส ไม่ได้มีความอ่อนเพลียหรือทุกข์ทรมานจากการนอนไม่พอเลย
ตอนแรกเขายังมีความรู้สึกสงสัย เพียงแต่พอความคิดแวบผ่านไปก็เข้าใจเหตุผลในนั้น เหตุผลที่กำลังกายและใจดีกว่าก่อนหน้านี้ก็เป็นเพราะว่าตอนนี้ตัวเองมีแล้วซึ่งระดับปราณวิญญาณ