เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนนี้ใกล้ยามสี่แล้ว แต่ฉางเซิงมีความกังวลใจหนักอึ้ง ความง่วงไม่มีเลย นอนอยู่บนเตียงพลิกตัวไปมาอยู่ตลอดมา
เขาไม่มีสหาย ไม่มีครอบครัว หลายปีมานี้ล้วนเป็นการใช้ชีวิตอยู่หนึ่งคนของตัวเอง หลังจากนั้นเมื่อมาถึงที่นี่ก็ไม่รู้ว่าควรใช้ท่าทีเช่นไรกับศิษย์ร่วมสำนัก และไม่รู้ว่าควรปฏิบัติต่อผู้อาวุโสอย่างไร
ฤดูคิมหันต์ฟ้าสางเร็ว ยามห้าฟ้าก็สว่างแล้ว ฉางเซิงไม่ได้หลับเลยหนึ่งคืน แต่กลับไม่มีความรู้สึกอ่อนเพลีย จึงเด็ดขาดไม่นอนต่อ พลิกตัวลุกจากเตียง หาไม้กวาดกับผ้าขี้ริ้วมากวาดทำความสะอาด
กวาดเสร็จ เช็ดเสร็จ ก็เริ่มต้นซักผ้า ในขณะที่ตอนนี้เองก็มีเสียงฝีเท้าส่งเสียงมาจากที่ไกล ยังมีเสียงพูดคุยตามมาด้วย จากการตัดสินด้วยเสียงฝีเท้าและเสียงพูดแล้วควรมีเจ็ดคน ในนั้นมีเสียงของซันยุนจื่อและซานมู่จื่อ
ไม่รอให้ทุกคนมาถึง ฉางเซิงก็ลุกขึ้นเปิดออกประตูรั้วบ้าน เขาฟังไม่มีผิดจริงดังที่คาด ผู้ที่เดินมาจากด้านตะวันออกเป็นเจ็ดคนจริงดังที่คาด นอกจากซันยุนจื่อกับซานมู่จื่อแล้ว ยังมีนักพรตเต๋าหนุ่มอีกอย่างหนึ่งจำนวนห้าคน