เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อได้รับฉายาเต๋า ฉางเซิงก็ตื่นเต้นมาก รีบประสานมือขอบคุณจางซ่าน "ขอบคุณเจ้าอาวาสอาจารย์ลุง"
คำเรียกขานของฉางเซิงนั้นถูกแล้ว แต่กลับเป็นมารยาทของคนธรรมดา จางโม่เห็นเช่นนั้นจึงยิ้มพลางยื่นมือออกมาสอนแก้ไขให้ถูกต้อง "นักพรตชาย มือซ้ายอยู่ด้านนอก มือขวาถือไว้ในมือซึ่งนิ้วโป้งมือซ้าย โอบล้อมหยินหยาง"
จางโม่ช่างใจกว้างร่าเริงตรงไปตรงมา แต่ฉางเซิงกลับอึดอัดเขินอายดี ๆ หน้าแดงหูแดง โตใหญ่ขนาดนี้เขายังไม่เคยแตะมือหญิงสาวเลย
จางซ่านเงยหน้ามองฟ้า "เอาล่ะ ล่าช้ามานานไม่น้อยแล้ว รีบออกเดินทางกลับกันเถอะ"
เห็นฉางเซิงหันตัวกลับไปมอง จางโม่ก็เดาความคิดในใจของเขาได้ "เจ้าอยากพาลูกม้ากับแพะไปด้วยหรือ"
ฉางเซิงทำให้ลำบากใจดี ๆ เขาตามธรรมชาติจะไม่ทิ้งเฮยกงจื่อเป็นแน่ แพะตัวนั้นก็ติดตามเขามาหลายวันแล้ว เขาก็ไม่อยากขว้างลงมา แต่เขาก็สร้างความยุ่งยากให้คนอื่นไปไม่น้อยแล้ว ไม่สามารถพิจารณาเพื่อตัวเองเท่านั้น ยังต้องนึกถึงความยากลำบากของผู้อื่นด้วย
"ไม่ใช่เรื่องยาก" จางโม่หันหน้าไปทางจางซ่าน "พี่ใหญ่ นกกระเรียนขาวของพี่พาลูกม้าไป ส่วนตัวของข้าให้บรรทุกซานเซิงกับแพะ"
จางซ่านเคยหัวเราะ หลังจากนั้นพยักหน้าเห็นด้วย