เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คำพูดของจางซ่านแฝงความเยาะเย้ยไว้ค่อนข้างหนัก ต่อหน้าคนของพรรคกระยาจกทั้งหลาย หน้าของหลงเฮ่าเทียนจะไปอยู่ที่ไหน เขาโกรธจัดขึ้นมาทันที โกรธจนเดือดพล่าน “ดี วันนี้ข้าจะตัดสินแพ้ชนะกับเจ้า...”
ไม่รอให้หลงเฮ่าเทียนพูดจบ กงซุนเฉิงเวยก็รีบขัดจังหวะคำเขา “ประมุขพรรค พวกเขาเดินทางมาแต่ไกล แม้แต่ท่านจะชนะเขาก็ชนะอย่างไม่สมเกียรติ พวกเราเลือกเวลาอื่นเถิด พวกข้าจะไปเป็นเพื่อนท่านมุ่งหน้าไปเขาหลงหู่”
“พูดเรื่องเหลวไหลอะไรกัน พวกมันขี่นกมาถึง ไม่ใช่วิ่งมา” หลงเฮ่าเทียนโกรธจริง ๆ “ไม่ได้ วันนี้หากไม่ตัดสินสูงต่ำกับเขา หน้าตาของพรรคกระยาจกก็หมดสิ้น อีกสักครู่พวกเจ้าพุ่งเข้าไปฆ่าเจ้าหนูคนนั้น สิ่งที่พวกเราไม่ได้รับ ก็ไม่สามารถให้พวกมันแย่งไป”
“ประมุขพรรคโปรดระงับโทสะ ตราบยังมีภูเขียว ไม่กลัวไม่มีฟืน ศิษย์พรรคกระยาจกกระจายอยู่ทั่วใต้หล้า หน้าตานี้ไม่ช้าก็เร็วพวกเราหากลับมาได้” ผู้ที่เอ่ยปากน่าจะเป็นผู้พิทักษ์ธรรมฝ่ายขวา โอวหยางฉวนเฟิง