เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ได้ยินคำพูดของท่านนักพรตหลิน หลี่จงยงและคนอื่น ๆ ต่างตกตะลึงพรึงเพริด สูดลมหายใจเฮือก
มีเพียงคนเดียวที่เป็นข้อยกเว้น นั่นก็คือเฉินลี่ชิว เฉินลี่ชิวดูเหมือนจะเดาได้แล้วว่าท่านนักพรตหลินจากไปเพราะบาดแผลสาหัสตั้งแต่สองวันก่อนหน้านี้ บัดนี้ได้ยินยืนยันจากปากท่านนักพรตหลินเอง จึงมีเพียงความเศร้าโศก ไม่มีความประหลาดใจ
เมื่อความตกตะลึงและความเศร้าโศกถาโถมมาพร้อมกัน คนเราย่อมต้องการเวลาในการได้สติกลับคืนมาและมีปฏิกิริยา ไม่รอให้ทุกคนได้สติกลับคืนมา ท่านนักพรตหลินก็กล่าวว่า "ชีวิตและความตายล้วนมีลิขิต มาและไปอย่างสงบ ไม่อนุญาตให้โศกเศร้าโศกาอาลัย อย่าร้องไห้คร่ำครวญ"
หากไม่ใช่เพราะท่านนักพรตหลินเตือนไว้ล่วงหน้า ทุกคนเกรงว่าจะร้องไห้โฮไปแล้ว บัดนี้ท่านนักพรตหลินพูดเตือนไว้ก่อนแล้ว แม้แต่ใจเหมือนถูกมีดกรีด หนาวเหน็บเศร้าสลดถึงหัวใจ ก็ได้แต่ขบฟันแน่น ฝืนกลั้นไว้
เพียงแต่ทุกคนก็ได้แต่ฝืนทนไม่ให้ร้องออกมาเป็นเสียง แต่ข่มใจไว้ไม่อยู่ น้ำตาจึงไหลทะลักออกจากเบ้าตา ทุกเรื่องเล็กน้อยในการอยู่ด้วยกันทุกวันกับท่านนักพรตหลินพรั่งพรูขึ้นในใจ ปรากฏชัดทีละอย่าง