เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อเห็นเฉินลี่ชิวไม่ยอมพูด ฉางเซิงได้แต่เดินไปถึงข้างหนึ่งอย่างเงียบ ๆ นั่งลงใต้ต้นไม้คอยท่านนักพรตหลินและคนอื่น ๆ กลับมา
รอเต็มๆ ช่วงเวลาจุดธูปหนึ่งดอก ท่านนักพรตหลินก็ยังไม่มีกลับมา ปาตูลู่กับพวกที่ไปตรวจดูสถานการณ์ที่เขาซีซานก็ยังไม่มีกลับมา เฉินลี่ชิวเองก็ไม่มีพูดตลอดมา ตั้งแต่ต้นจนจบก็เอาแต่มองดูพระอาทิตย์ยามเย็นที่กำลังลับขอบฟ้าอย่างเหม่อลอย แม้แต่ดวงอาทิตย์จะตกดินแล้วก็ไม่เคยถอนสายตากลับ
รออีกชั่วครู่ ปาตูลู่กับอีกสองคนก็กลับมา สีหน้าเคร่งขรึมมาก
เมื่อเห็นทั้งสามกลับมา ฉางเซิงยันแขนลุกขึ้น เดินกะเผลกเข้าไปรับ พอเขาใคร่จะเอ่ยถามสถานการณ์ เฉินลี่ชิวก็รีบถามก่อนว่า “เหตุใดไปนานนัก?”
“คนที่สี่ไม่ได้ดูผิด ที่เขาซีซานมีคนจริง ๆ” ปาตูลู่กล่าวว่า “เพียงแต่พวกเราไม่พบตัว ก่อนหน้านี้พวกเราจะไปถึง พวกนั้นก็หนีไปแล้ว”
ได้ยินคำพูดปาตูลู่ เฉินลี่ชิวก็ขมวดคิ้วฉับพลัน “เป็นคนแบบไหน?”
“ไม่รู้” ปาตูลู่ส่ายหัว