เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ปาตูลู่และคนอื่น ๆ ล้วนมีความประทับใจที่ดีต่อฉางเซิง เมื่อเห็นท่านนักพรตหลินรับเขาไว้เป็นศิษย์อย่างเป็นทางการ ต่างก็ดีใจเพื่อเขาอย่างจริงใจ และมีอารมณ์เบิกบานที่จะได้เป็นสหายร่วมทางกับเขาต่อไป สิ่งที่ทำเพื่อเหล่าหวงของฉางเซิง พวกเขาล้วนเห็นอยู่กับตา คนแบบนี้ย่อมจะไม่ทำเรื่องทรยศและไร้คุณธรรม ถอยก่อนลงมือ หรือเรื่องทนอยู่อย่างไร้ศักดิ์ศรีใด ๆ ตลอดไป
หลังเคยกินอาหารเย็น ทุกคนช่วยกันลงมือเก็บของอย่างชามและตะเกียบบนโต๊ะ หลังจากนั้นต่างกลับห้องของตน
ในขณะที่ฉางเซิงต้องการจะถอยออกจากห้อง ท่านนักพรตหลินเรียกเขาไว้ “ฉางเซิง เจ้าอยู่รอชั่วครู่ ข้ามีเรื่องจะถามเจ้า”
ได้ยินคำพูดของท่านนักพรตหลิน ฉางเซิงรีบหยุดก้าวและหันตัวกลับ
แม้ว่าท่านนักพรตหลินจะเรียกฉางเซิงไว้ แต่ไม่มีทีท่าจะเอ่ยถามในทันที เพียงแต่ดูออกว่าปัญหาที่ท่านอยากถามนั้นมีจริง เพียงแค่ไม่รู้ว่าทำไมจึงกลุ้มใจลังเลอยู่ตลอดมา
ครุ่นคิดเนิ่นนาน ในที่สุดท่านนักพรตหลินก็ยังคงเอ่ยปาก “ขาของเจ้ากะเผลกได้อย่างไร?”