เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฉางเซิงสงสัยตลอดมาว่า ท่านนักพรตหลินกับคณะคนเดินทางทำอะไรกัน คราวนี้ในที่สุดเขาก็รู้แล้ว ความประหลาดใจในใจตามธรรมชาตินั้นหลีกเลี่ยงไม่ได้ ในความประทับใจของเขา คนที่ขุดหลุมศพขุดสุสานล้วนเป็นคนเลว แต่ท่านนักพรตหลินกับพวกนั้นคิดอย่างไรก็ไม่เหมือนคนเลว
เพื่อคลี่คลายความเขินอายจากการพูดไม่เหมาะสมของเฉินลี่ชิว ฉางเซิงจึงกล่าวว่าอย่างเฉลียวฉลาด "ความจริงแม้ว่าพี่สามไม่พูด ข้าก็เดาถึงแล้วตั้งนานแล้ว"
"เอ๊ะ เจ้าเดาได้อย่างไร" เฉินลี่ชิวค่อนข้างไม่คาดคิด
"พี่ใหญ่กับพี่สองเมื่อคืนเคยช่วยข้าขุดหลุมดิน ข้าเฝ้าดูอยู่ข้าง ๆ พวกเขาดูเหมือนจะถนัดการขุดดินขุดรูมาก" ฉางเซิงกล่าวว่า
"ฮ่า ๆ เจ้าช่างละเอียดรอบคอบนัก" เฉินลี่ชิวยิ้มกล่าวว่า
"พี่สาม ในเมื่อไม่ใช่เพื่อเงินทอง ทำไมจึงต้องขุดหลุมศพคนอื่น" ฉางเซิงถามเสียงเบา
ในเมื่อพูดกันเปิดแล้ว เฉินลี่ชิวก็ไม่ปิดบังอีก กลางคืนถนนคนเดินทางไม่มาก เขาก็ไม่ได้จงใจหลีกเลี่ยง พูดพล่อย ๆ ว่า "หาของไง ท่านอาจารย์ตามหาของสิ่งหนึ่งมาตลอด เจ้าอย่าถามข้าว่าเขาหาอะไร ไม่ใช่ว่าข้าไม่บอกเจ้า แต่เป็นเพราะพวกเราล้วนไม่รู้"
เห็นฉางเซิงถือไว้ซึ่งขนมข้าวชิ้นนั้นตลอดมา เฉินลี่ชิวจึงเร่งรัดว่า "รีบกินเถอะ ขนมข้าวนี้กินดีมาก"