เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ขณะกำลังเหม่อลอยอยู่ กะทันหันก็ได้ยินแล้วเสียงท่านนักพรตหลินและปาตูลู่พูดกัน เสียงนั้นมาจากนอกบ้าน ส่งเสียงมาจากถนนใหญ่
ได้ยินเสียงสองคน ฉางเซิงก็รีบพลิกตัวลงจากเตียง เปิดประตูออกมาจนถึงแล้วถนน ก้าวเร็วๆ ไม่กี่ก้าวก็ตามทันสองคน “ท่านนักพรตหลิน ได้ยินพี่สามว่าท่านจะออกไปทำธุระ ข้าจะสามารถช่วยอะไรได้บ้างหรือไม่?”
ท่านนักพรตหลินยิ้มกล่าวว่า “น้ำใจของเจ้า พวกเรารับไว้แล้ว กลับไปพักผ่อนเถิด”
เห็นฉางเซิงยังอยากพูดอะไรอีก ปาตูลู่ที่อยู่ข้างๆ จึงกล่าวว่า “เจ้ารู้หรือว่าพวกเราจะไปทำอะไร ถึงอยากตามไปด้วย รีบกลับไป อย่าเพิ่มความวุ่นวาย”
ได้ยินปาตูลู่พูดเช่นนั้น ฉางเซิงก็รู้ว่าตัวเองช่วยอะไรไม่ได้จริงๆ ได้แต่หยุดก้าว มองส่งสองคนที่มุ่งไปแล้วทางทิศเหนือ
พอสองคนเดินไปไกล กำลังเตรียมพร้อมจะหันตัวกลับ กะทันหันก็เห็นชาวบ้านที่ไกลออกไปไม่ไกลนักกำลังขายผลฮอว์ธอร์น จึงเดินไปซื้อแล้วได้มาบางส่วน ใช้ชายเสื้อห่อกลับไป
กลับถึงลานบ้าน ขอชามดินเผาจากเจ้าของร้านมาหลายใบ ล้างผลฮอว์ธอร์นนั้นแล้ว ตักใส่หลายลูก เดินไปเคาะประตูห้องของหลี่จงยงคนที่สอง