เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ซ่งจวินหัวเพิ่งก้าวเท้าเข้าสู่โถงก็ได้ยินสุรเสียงอันไร้เรี่ยวแรงนี้ของฮ่องเต้ เขาหรี่ตาพลางหันกลับไปกวาดมองซ่งจวินเยี่ยนที่เดินตามหลังพวกเขาเข้ามาในโถง
“เสด็จพ่อให้เจ้าเข้าไป”
น้ำเสียงของเขาเจือแววริษยาอยู่บ้าง หากรู้แต่แรกว่าการแต่งลู่ซินหรานจะทำให้เสด็จพ่อทรงใส่พระทัยมากเพียงนี้ ตอนนั้นเขาก็น่าจะเป็นฝ่ายขอแต่งงานด้วยตนเอง
เมื่อคิดว่าทั้งคู่แต่งงานห่างกันไม่นานแท้ ๆ แต่ซ่งจวินเยี่ยนกลับอาศัยลู่ซินหรานเพิ่มพูนไพ่ในมือครั้งแล้วครั้งเล่า ส่วนตัวเขากลับต้องกลายเป็นตัวตลกเพราะอนุภรรยาผู้นั้น ในใจเขาก็เคียดแค้นชิงชังยิ่งนัก
ซ่งจวินเยี่ยนทำเป็นมองไม่เห็นสายตาอันอาฆาตมาดร้ายของเขา เมื่อได้ยินเสียงแว่วมาจากห้องชั้นใน จึงสาวเท้าก้าวเข้าไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อฮ่องเต้ทอดพระเนตรเห็นเขา พระทัยก็เลื่อนลอยไปชั่วขณะอย่างประหลาด
“พระชายาอ๋องเว่ยเล่า”