ตอนที่ 165 ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา

สายตาของซ่งจวินเยี่ยนสบเพียงครู่ก็ละออก เขาพลิกตัวลงจากหลังม้า ก้าวย่างอาด ๆ ไปข้างกายชุยเซิงหลิน

“คนอยู่ข้างในหรือ”

“ขอรับ เมื่อวานเข้ามาแล้วก็มิได้ออกไปอีก ทว่าคำนวณชั่วยามตามความเคยชินแต่ก่อนของเขา ก็น่าจะใกล้ไปแล้ว”

ชุยเซิงหลินคิดถึงว่าตนเองครั้งนี้สร้างผลงานใหญ่หลวงแน่แท้ ก็ยกมุมปากแย้มยิ้มอย่างโง่งม

รอให้คดีนี้คลี่คลาย บทบาทที่เขามีส่วนร่วมถูกเขียนลงในรายงานสรุป เขาก็สามารถเชิดหน้าชูตาต่อหน้าเจ้าเฒ่าได้สักคราแล้ว

เป็นคุณชายเสเพลมีอะไรกันไม่ดี ในเมืองหลวงแห่งนี้มีคนที่ขยันขันแข็งก้าวหน้ามากมายปานนั้น มิได้ขาดเขาไปสักคนเสียหน่อย

เขาเกิดมาก็ไร้กังวลเรื่องปากท้อง เป็นคุณชายเสเพลที่มีความสุขสำราญแล้วจะเป็นไรไป

เขาหนึ่งไม่ลักขโมย สองไม่แย่งชิง สามไม่ทำเรื่องผิดศีลธรรมฟ้าดิน

ก็แค่ชอบเลี้ยงสัตว์ตัวเล็ก ๆ นี่ก็มิใช่ความผิดมหันต์อะไรกัน