ตอนที่ 166 ครั้งละกี่เค่อฮ่องเต้ก็ทรงรู้กระจ่างแจ้ง

บรรดาแขกเที่ยวหอนางโลมในหอเมามายวสันต์ล้วนถูกเสียงเอะอะโวยวายปลุกให้ตื่น ยามนี้ต่างพากันคลุมเสื้อคลุมตัวนอกแล้วยื่นศีรษะออกมาจากรอยแยกของประตูเพื่อมองสำรวจมาทางนี้

เรื่องราวเกิดขึ้นกะทันหัน แม้แต่แม่เล้าหอคณิกาที่ข่าวสารฉับไวอยู่เสมอก็ยังไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วเกิดเรื่องอะไรกันขึ้น

นางอยากจะขยับเข้าไปใกล้เบื้องหน้าผู้คน ทว่าซ่งจวินเยี่ยนนั้นดูสง่าผ่าเผย รอบกายแผ่ซ่านด้วยแรงกดดันที่มิอาจล่วงเกิน นางจึงกลืนน้ำลายลงคอ ร่างกายถอยร่นไปข้างหลังหนึ่งก้าวตามจิตสำนึก

นางไม่กล้าถามเจ้าหน้าที่ผู้รับผิดชอบคดี ทำได้เพียงขยับเข้าไปหาเจ้าหน้าที่ทางการที่เฝ้าอยู่หน้าประตูเพื่อลองสืบหาข่าวคราวดูบ้าง