ตอนที่ 164 ตระกูลซุน... มีแต่พวกวิปริตหรือไร?

ภายในหอเมามายวสันต์ ชุยเซิงหลินกำลังรอคอยเด็กรับใช้ชายของตนด้วยความร้อนใจ

ไม่รู้ว่าเจ้าคนไร้ประโยชน์ผู้นั้นจะพาลู่ซินหรานมาได้หรือไม่ หากผู้ใหญ่ตระกูลลู่ไม่ยอมให้นางมายังสถานที่เริงรมย์เช่นนี้ เบาะแสนี้คงต้องขาดสะบั้นลงเป็นแน่

อีกทั้งหากยังไม่มาอีก เจ้าหมูตายที่หลับใหลไม่ได้สติตัวนั้นก็คงจะตื่นแล้ว

ลู่ซินหรานกระโดดลงมาจากรถม้า มองดูป้ายอักษรเบื้องหน้า แล้วหันไปมองเด็กรับใช้ชายที่ดูอึดอัดผู้นั้นอย่างไม่แน่ใจ

“เจ้านายของเจ้า... ค้างแรมอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อคืนรึ?”

“มิใช่ขอรับ มิใช่ ตระกูลชุยของพวกเรามีกฎประจำตระกูลเข้มงวดเป็นอย่างยิ่ง หากเจ้านายไม่กลับจวนในยามค่ำคืนจะต้องถูกโบยด้วยไม้พลอง เจ้านายไม่เคยค้างแรมนอกจวนเลยขอรับ ข้อนี้ท่านต้องวางใจได้อย่างแน่นอน”

ลู่ซินหราน: “...”