กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คนชอบนิยาย
ตอนที่ 243 ในที่สุด ก็ถึงเวลาบอกลาแล้ว!
เมื่อเทียบกับความเงียบงันและจิตสังหารบริเวณโตเกียวโดมแล้ว โถงสนามบินยังคงสว่างไสว ผู้คนเดินขวักไขว่ เสียงประกาศข้อมูลขึ้นเครื่องของเที่ยวบินต่าง ๆ ดังแว่วมา อบอวลไปด้วยบรรยากาศอันเร่งรีบและแสนธรรมดา
ทว่าในพื้นที่พักผ่อนแห่งหนึ่งซึ่งมีผู้คนค่อนข้างบางตา บรรยากาศกลับแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง
กั่วเสี่ยวไป๋และถังโหรวกระสับกระส่าย นั่งไม่ติดที่ ทั้งสองคอยเงยหน้ามองจออิเล็กทรอนิกส์ตรงทางเข้าไม่หยุด แล้วก้มดูเวลาในโทรศัพท์มือถือ นิ้วมือบิดเกร็งเข้าหากันด้วยความตึงเครียด
“พี่เสี่ยวไป๋... นี่ก็ผ่านมานานขนาดนี้แล้ว ทำไมถึงไม่มีข่าวคราวเลยสักนิดล่ะ พี่ลู่อันกับพวกเธอ... คงไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอกนะ” เสียงของถังโหรวสั่นเครือ ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความกังวลและความหวาดกลัว เธอคล้องแขนกั่วเสี่ยวไป๋ไว้ตามสัญชาตญาณเพื่อหาที่พึ่งพิงเล็ก ๆ น้อย ๆ