บทที่ 104: ความหวัง

บทที่ 104: ความหวัง

คิดดูแล้ว หากไม่พาเขาเร่งเดินทางไปมา แต่ให้พักฟื้นดี ๆ ย่อมดีกว่าการเร่งเดินทางหลายวันไปหาหมอเสียอีก หากไม่ต้องทรมานจากโรคลมหนาว เขาอาจหายเร็วขึ้นด้วยซ้ำ”

“คนเหล่านั้นเร่งเดินทาง เพราะอาจต้องการไปให้ทันการเพาะปลูกในฤดูใบไม้ผลิปีนี้ แต่พวกเราไม่ได้รีบร้อนจะไปทำการเพาะปลูก จึงไม่จำเป็นต้องเร่งรีบถึงเพียงนั้น ทั้งยังไม่ควรฝืนเดินทางทั้งที่บาดเจ็บ ป่วยไข้ และต้องทนความเจ็บปวด”

กู้ชิงฮวนเหนื่อยล้าอย่างแท้จริง แขนขาไร้เรี่ยวแรงจนไม่อยากขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย ทั้งร่างเจ็บปวดและอ่อนแรงจากการเสียเลือดมากเกินไป

ยามนี้นางเป็นผู้บาดเจ็บ ไม่ต้องการเคลื่อนย้ายไปไหน เพียงอยากพักรักษาตัวอยู่ที่นี่ เรื่องอื่นค่อยว่ากันหลังบาดแผลของนางหายดี

หากไม่ใช่เพราะเด็ก ๆ มีนางเป็นผู้ใหญ่เพียงคนเดียวที่ต้องพึ่งพา นางคงไม่อยากคิดสิ่งใดแล้วล้มตัวลงนอนพักฟื้นร่างกายไปนานแล้ว