เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 48 เสี่ยวชวนขออยู่ต่อ
พายุฝนโหมกระหน่ำราวกับฟ้ารั่ว รุนแรงทว่าแสนสั้น ผ่านไปเพียงชั่วเวลาสูบยาไม่กี่มวน เมฆดำก็สลายตัวไป แสงแดดเจิดจ้าสาดส่องลงมา ท้องฟ้าปลอดโปร่งเมฆจาง เหลือเพียงหยาดน้ำที่ยังคงหยดติ๋งๆ จากชายคา และแอ่งน้ำขังตามพื้นดินที่บ่งบอกถึงความบ้าคลั่งของสายฝนเมื่อครู่
ชาวบ้านที่อุดอู้อยู่ในห้องเล็กต่างพากันแยกย้าย บ้างกลับบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้า บ้างลงทุ่งไปทำงานต่อ เกิ่งเจิ้งหยางเดินมาส่งมู่อิงจนถึงหน้าบ้าน
"รอให้เก็บเกี่ยวข้าวสาลีเสร็จเมื่อไหร่ พวกเราค่อยเข้าเมืองกันนะ" เขายิ้มบางๆ จ้องมองมู่อิงอย่างไม่ยอมละสายตา รีรอไม่ยอมก้าวเท้าจากไปเสียที
มู่อิงเดินเข้าไปยิ้มพลางผลักตัวเขาเบาๆ บอกให้เลิกมองแล้วรีบกลับบ้านได้แล้ว
ทว่าเขากลับฉวยโอกาสคว้ามือหล่อนไว้แน่น แล้วยกขึ้นจูบฟอดใหญ่
ริมฝีปากชื้นแฉะประทับลงมา ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดจนผิวหนังตรงนั้นร้อนผ่าวและคันยุบยิบ มู่อิงอดเหลียวมองซ้ายขวาไม่ได้ รีบออกแรงชักมือกลับ
"อย่าขยับสิ" เขากระซิบเสียงต่ำ กุมฝ่ามือหล่อนขึ้นมาแนบกับแก้มตัวเองแล้วค่อยๆ ลูบไล้ ผิวเนื้อสัมผัสกัน ก่อเกิดความรู้สึกซาบซ่านแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณที่สัมผัส