เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 47 ไออุ่นใต้ชายคา
"เซียนเอ๋อร์ ทำไมลูกถึงเปียกปอนขนาดนี้! ออกไปตามหาแม่ที่ทุ่งนามาเหรอ?" เหลียงจิ้งตกใจมาก รีบดึงตัวลูกสาวเข้ามาจับหน้าผากและแก้ม ก่อนจะหันไปมองเวินหลิ่งที่มาส่งด้วยสายตาเคลือบแคลงใจ
เวินหลิ่งหน้าแดงก่ำ รีบสวมเสื้อเชิ้ตที่เปียกชุ่มกลับเข้าตัวอย่างลนลาน ก่อนจะส่งยิ้มและพยักหน้าให้หล่อน
"แม่..." ซ่งฉิงเซียนกลั้นไว้ไม่อยู่อีกต่อไป โผเข้ากอดแม่แล้วปล่อยโฮออกมาอย่างหนัก
"เป็นอะไรไปลูก? เกิดอะไรขึ้น? ใครรังแกลูก?" เหลียงจิ้งละสายตาที่สงสัยออก รีบโอบกอดลูกสาวไว้พลางเอ่ยถามด้วยความปวดใจ
"น้าครับ รีบพาฉิงเซียนไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะครับ เดี๋ยวจะหนาวจนเป็นไข้เอา เมื่อกี้ผมเจอเธอที่หัวคันนา เธอก็ร้องไห้อย่างหนักมาพักใหญ่แล้ว" เวินหลิ่งเสยผมเปียกชื้นที่ปรกหน้าผากขึ้น เผยให้เห็นหน้าผากเกลี้ยงเกลา เขาส่งยิ้มบางๆ อย่างสุภาพนุ่มนวล พลางยื่นตะกร้าไม้ไผ่ในมือส่งให้ "นี่ก็เป็นของฉิงเซียนครับ" พอเหลียงจิ้งรับตะกร้าไปแล้ว เขาก็ยิ้มอีกครั้ง "น้าครับ ผมขอตัวกลับก่อนนะ!"
"อ้าว... เดี๋ยวก่อนสิ ฝนตกหนักขนาดนี้ เอาร่มติดมือไปด้วย!" เหลียงจิ้งรีบโบกมือตะโกนเรียก