เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 46 ฝืนใจไปก็ไร้ประโยชน์
เจิ้งหงซิงเห็นหล่อนยอมตกลงก็ดีใจมาก ในที่สุดหล่อนก็ไม่โวยวายเสียที เขารีบตักข้าวใส่ชามอย่างคล่องแคล่ว ปากก็ตะโกนเรียก "เสี่ยวชวน รีบมากินเร็ว ข้าวยังร้อนๆ อยู่เลย!"
เจิ้งเสี่ยวชวนไม่พูดไม่จา รับชามข้าวที่อาส่งให้มาเดินไปที่ข้างโต๊ะ ไม่ยอมนั่งร่วมโต๊ะด้วย เขาคีบผักดองเข้าปากแล้วพุ้ยข้าวอย่างรวดเร็ว เมล็ดข้าวขาวเรียวยาวอวบอิ่มสะท้อนแสงไฟสลัวดูใสกระจ่างราวกับหยก พอเคี้ยวในปากก็มีรสหวานซึมออกมาจางๆ
"ตักให้ตั้งเยอะขนาดนั้น ไม่รู้จักประหยัดเอาเสียเลย" หวงหวยฮวาปรายตามองชามข้าวของเจิ้งเสี่ยวชวน ก่อนจะตวัดสายตาไปถลึงใส่เจิ้งหงซิงอย่างแรง
เจิ้งเสี่ยวชวนนอนขดตัวอยู่บนกองฟาง เอามือข้างหนึ่งหนุนศีรษะ นอนตะแคงจ้องมองหน้าต่างห้องครัวอย่างเหม่อลอย ลอดผ่านกระจกบานเล็กที่เปรอะเปื้อนฝุ่นหนา มองเห็นพระจันทร์เต็มดวงลอยเด่นอยู่กลางท้องฟ้ายามค่ำคืน ดวงจันทร์กลมโตไร้รอยแหว่งวิ่นส่องแสงนวลตา กินพื้นที่ไปกว่าครึ่งบานหน้าต่างและนิ่งสนิทอยู่เนิ่นนาน แม้จะมีเมฆสีเข้มลอยผ่านมาบดบังชั่วครู่ แต่เพียงพริบตาก็ถูกลมแรงพัดหายไป