เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 45 อาขี้เกียจกับอาสะใภ้ปากร้าย
“พี่สาว ได้ยินที่ฉันพูดไหมเนี่ย” ชิงฟางสะกิดเรียกเธอ “พวกเราไปดูที่ตำบลซานลี่ก่อน จะได้แวะค้างบ้านพี่ใหญ่ด้วย พอที่ตำบลซานลี่ฉายจบ ก็ตามไปดูต่อที่ตำบลเขิ่นเยวี่ย แล้วค่อยวนกลับมาดูที่หมู่บ้านปาเต้าโกวของเรา ได้ดูติดต่อกันตั้งสามรอบแน่ะ”
มู่อิงแขวนกระบอกไม้ไผ่กลับไว้บนกิ่งต้นหลิว เดินเหม่อลอยลงจากคันนา ตรงไปยังแปลงข้าวสาลี แล้วก้มตัวลงออกแรงเกี่ยวข้าวสาลีอย่างบ้าคลั่ง ราวกับว่าวิธีนี้จะช่วยระบายความอัดอั้นตันใจที่สุมอยู่ในอกออกมาได้
“พี่สาว... พี่สาว...” ชิงฟางตะโกนเรียกสองครั้ง พอเห็นอีกฝ่ายไม่สนใจเลยสักนิดก็แปลกใจเล็กน้อย แต่ครู่เดียวก็เข้าใจไปเองว่าพี่สาวคงกลัวเกี่ยวข้าวไม่เสร็จตามเป้า จึงเลิกพักเหนื่อยแล้วก้มหน้าก้มตาลงไปเกี่ยวข้าวสาลีต่อ
เธอต้องคิดให้ดี คิดให้รอบคอบ ชาตินี้เธอจะต้องขัดขวางเรื่องนี้ให้ได้ ไม่แน่ว่าอาจจะช่วยชีวิตเด็กน้อยคนอื่นๆ ได้อีกหลายคน เพราะเธอรู้ รู้แหล่งกบดานของพวกแก๊งลักพาตัวเด็ก
“พี่จวินเป่า กลับบ้านกันหรือยังครับ ฟ้ามืดแล้วนะ” เจิ้งเสี่ยวชวนที่หิ้วถุงผ้าใส่รวงข้าวสาลีอยู่ครึ่งถุงยืดตัวขึ้นยืน ตะโกนถามมู่จวินเป่าที่กำลังเดินก้มๆ เงยๆ อยู่ในแปลงนาอีกฝั่ง