เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 44 เชื่อหรือไม่
ด้วยความโมโห เจ้าซานหงจึงลืมดัดเสียงให้ทุ้มต่ำ ทำให้อู๋จินเซิ่งรู้สึกคุ้นหูอย่างประหลาด สมองหมุนติ้วคิดทบทวนเพียงชั่วพริบตา ก่อนจะโพล่งชื่อออกมา “เจ้าซานหง”
พอถูกอีกฝ่ายเรียกชื่อถูก เจ้าซานหงก็ตกใจจนหน้าถอดสี รีบถอยหลังไปก้าวหนึ่ง หันไปมองเกิ่งเจิ้งหยางอย่างตื่นตระหนก เขายังจำได้แม่นว่าพี่เจิ้งหยางเตือนไว้ว่าไอ้หมอนี่ใจคออำมหิต
เกิ่งเจิ้งหยางกระแอมเบาๆ พลางถอนหายใจ “เฮ้อ... โดนแกจำได้เสียแล้ว เดิมทีฉันกะว่าจะปล่อยแกไปสักครั้ง ไว้ชีวิตหมาๆ ของแกสักหน แต่ดูท่าตอนนี้คงไม่ได้แล้วล่ะ ลงมือเลย”
“ครับผม” เกิ่งตงเลี่ยงขานรับเสียงดังฟังชัด แล้วโกยดินโยนลงหลุมอย่างรวดเร็ว
“อย่านะ ผมไม่รู้ ผมไม่รู้ ผมพูดมั่วไปเอง ไว้ชีวิตผมเถอะครับ” ตอนนี้อู๋จินเซิ่งร้องไห้ไม่ออกแล้ว อยากจะตบปากตัวเองสักสามร้อยที