เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 9 ป้าสะใภ้รองหน้าแตก
"ปักดำกล้าเสร็จแล้ว งานต่อไปก็ยังรออยู่อีกเพียบ ทั้งหมักปุ๋ย ถอนหญ้า หว่านเมล็ดพันธุ์ผัก แถมยังต้องไถพรวนดินอีก สงสัยพ่อของลูกคงโดนสั่งให้ไปไถนาอีกตามเคย" ซุนเสี่ยวเหม่ยถอนหายใจ บ่นออกมาเบาๆ
"แม่ครับ หัวหน้าหน่วยการผลิตคนนั้นเอาแต่งานหนักๆ มาโยนให้พ่อทำ ส่วนตัวเองวันๆ ไม่ทำอะไรสักอย่าง แต่กลับได้ส่วนแบ่งเสบียงเยอะที่สุด ไม่ยุติธรรมเลยสักนิด" จวินเป่าพูดอย่างฉุนเฉียว
"จะทำยังไงได้ล่ะ ไม่ทำก็ไม่มีแต้มงาน ถึงเวลาจะเอาอะไรกิน ชาวบ้านต้องทำอะไร ทำเมื่อไหร่ ก็ขึ้นอยู่กับปากของเขานั่นแหละ"
"แล้วทำไมคุณอาซ่งรุ่ยถึงไม่ต้องทำงานกลางแจ้งเหมือนกันล่ะครับ แถมยังได้แต้มงานเต็มที่ด้วย" จวินเป่ายังไม่หายข้องใจ รีบยกตัวอย่างทันที
"รายนั้นเขาเป็นช่างเทคนิค ซ่อมเครื่องจักรเป็น เลยได้รับการดูแลเป็นพิเศษ" ซุนเสี่ยวเหม่ยปลอบใจลูก
"ช่างเทคนิคอะไรกัน ผมไม่เห็นเขาทำอะไรเลย คนอื่นทำงานกันงกๆ มีแต่พวกนั้นที่เดินลอยชาย ตอนแบ่งเสบียงยังได้ไปต่อแถวหน้าสุดอีก อยุติธรรมชะมัด ไหนบอกว่าทุกคนเป็นชนชั้นกรรมาชีพ เท่าเทียมกันหมดไงครับ ทำไมบ้านพวกนั้นถึงกินอิ่มนอนอุ่นกว่าบ้านเราล่ะ" จวินเป่าอดไม่ได้ที่จะขึ้นเสียงดัง