เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 10 อิงจื่อ อิงจื่อ
"แม่ครับ งั้นผมเอาจอบไปเก็บนะ" จวินเป่าที่ตัวผอมบางราวกับต้นไผ่แบกจอบพาดบ่าอย่างมาดมั่น ฉีกยิ้มกว้างหัวเราะร่า "ป้าสะใภ้รองวิ่งหนีหางจุกตูดไปเลย"
"อย่าไปฟังป้าสะใภ้รองของลูกพูดจาเพ้อเจ้อ ในสิบคำของหล่อนหาความจริงไม่ได้สักคำ" ซุนเสี่ยวเหม่ยหัวเราะ "เอาไปเก็บเถอะ เดี๋ยวพ่อตื่นก็บอกพ่อด้วยนะว่ากับข้าวอุ่นอยู่ในกระทะ แม่จะไปซักผ้าก่อน"
มู่อิงทำท่าทางอาสาจะไปซักให้แทน แต่ซุนเสี่ยวเหม่ยไม่ยอม บังคับให้ลูกสาวไปเอนหลังพักผ่อนบนเตียง สักงีบก็ยังดี
มองตามแผ่นหลังของแม่ที่หิ้วกะละมังเดินออกจากบ้านไป ขอบตาของมู่อิงก็ร้อนผ่าวขึ้นมา ที่แท้แม่ของเธอก็ไม่ได้อ่อนแอเลย เพียงแต่ในชาติก่อนเรื่องมันร้ายแรงเกินกว่าจะรับไหว พอเห็นสภาพยับเยินของเธอ แม่ก็รู้ทันทีว่าตระกูลเกิ่งคงไม่รับเธอเป็นสะใภ้แน่ ลูกสาวที่งดงามราวกับดอกไม้กลายเป็นรองเท้าขาดๆ ที่ไม่มีใครต้องการ หัวใจของแม่แทบแตกสลายจนล้มป่วยทรุดหนัก ร่างกายของแม่เป็นธาตุเย็นอยู่แล้ว แค่กินของเย็นนิดหน่อยก็ท้องเสียอย่างหนัก กว่าจะคลอดจวินเป่าได้ก็เว้นช่วงจากเธอถึงห้าปี หลังคลอดจวินเป่าร่างกายแม่ก็ยิ่งย่ำแย่ หน้าร้อนแท้ๆ แต่มือเท้ากลับเย็นเฉียบ ผอมแห้งจนมองจากด้านหลังเห็นแต่กระดูก