ตอนที่ 332 ต้นกล้าเขียวคลุมปลักโคลน ฝ่าวิกฤต

ตอนที่ 332 ต้นกล้าเขียวคลุมปลักโคลน ฝ่าวิกฤต

กลางเดือนห้า ลมเหนืออันหนาวเหน็บที่พัดบาดลึกถึงกระดูกบนผืนดินภาคเหนือ ในที่สุดก็สงบลงเสียที

“พี่ชวน รองเท้าพังๆ คู่นี้พี่ยังจะเอาอยู่ไหมเนี่ย ขืนเดินต่อไปอีกครึ่งลี้ ร่องโคลนพวกนี้คงดูดขาสองข้างของพี่จมหาย ดึงยังไงก็ไม่ออกแน่!”

เซวียเสี่ยวเป่าใช้สองมืออ้วนป้อมดึงขากางเกงผ้าเนื้อหยาบตัวหลวมโพรกสุดแรง ขาใหญ่เปื้อนโคลนย่ำไปบนคันนาแต่ละก้าวก็พาเอาโคลนเปียกสีดำทะมึนก้อนใหญ่ติดขึ้นมาด้วย เขาออกแรงสะบัดโคลนหนักอึ้งที่เท้าพลางแผดเสียงร้องโวยวายลั่น

เซียวอวิ๋นชวนที่เดินนำอยู่ข้างหน้าไม่ได้หันกลับไปมอง รองเท้าหนังเหยียบย่ำไปบนคันดินที่เริ่มอ่อนนุ่ม หน้ารองเท้าเปรอะเปื้อนจนกลายเป็นสีดินดำเละเทะไปหมดแล้ว สองตาเอาแต่มองจ้องไปยังผืนสีเขียวขจีที่แผ่กว้างจรดขอบฟ้าตรงหน้า

ต้นกล้าข้าวฟ่างที่แตกหน่อโตวันโตคืนพุ่งสูงท่วมหัวเข่าคนผู้ใหญ่ ลำต้นสีเขียวอวบใหญ่ส่ายไหวไปมาตามแรงลมที่พัดม้วนมาจากแอ่งเขาด้านหลัง ใบที่ทอดต่อกันยาวเหยียดสะบัดพลิ้วไม่หยุด ส่งเสียงเสียดสีซ่าๆ ดังไกลออกไป

ในสายลมไร้ซึ่งกลิ่นเหม็นเน่าอันชวนสะอิดสะเอียนของหิมะน้ำแข็งขาวโพลน มีเพียงไอดินกลิ่นหญ้าและพืชพันธุ์ที่เข้มข้นอัดแน่นลอยเข้าปะทะจมูก

“หุบปากร้องโวยวายเสียที ร่างหนักสามร้อยจินของเจ้าน่ะเก็บน้ำลายไว้บ้างเถอะ ลองมองไปทางซ้ายดูสิว่ารวงข้าวสาลีฤดูหนาวแปลงนั้นสีมันถูกต้องหรือยัง”

เซียวอวิ๋นชวนหยุดฝีเท้าแล้วเอาหัวรองเท้าหนังคู่ใหญ่ถูกับเนินดินแข็งอย่างแรงสองสามหน จากนั้นชี้นิ้วสั้นหนาไปทางซ้าย