กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 331 ดินเค็มตายด้านผลิช่อเหลือง ผึ้งป่านำพาทางรอดใหม่
เซียวจื้อหย่วนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้พังๆ คิ้วดกหนาสองข้างขมวดมุ่นชนกันจนเป็นปมแน่น
“นี่มันเศษของเหลืออะไรกันวะ”
พอตะเบ็งเสียงแหบห้าวถามเสร็จ เขาก็วาดมือไปข้างหลัง เกาแผ่นผิวหนังแห้งคันตรงบั้นเอวอย่างแรง
เซียวอวิ๋นชวนนั่งอยู่บนม้านั่งไม้ยาว ยกชามดินเผาเนื้อหยาบปากบิ่นตรงหน้าขึ้นมา เอาช้อนไม้ขูดคราบข้าวต้มแป้งข้าวฟ่างปนมันฝรั่งก้นชามจนเกลี้ยง
“เพิ่งโตได้ที่จากโรงเรือนอุ่นหลังใหญ่ข้างนอกเมืองขอรับ”
ฟู่จื่อจินขยับข้อมือเบาๆ ตะเกียบไม้ไผ่เรียวเคาะขอบโต๊ะส่งเสียงดังต๊อกๆ ไม่หยุด
“ภาคเหนือที่มีแต่เศษน้ำแข็งกลาดเกลื่อนไปหมดแบบนี้ สิ้นเดือนสี่ยัง…ยังปลูกไอ้นี่ขึ้นมาได้อีกหรือ”
พอกลืนน้ำลายลงคอคำใหญ่ นางก็ใช้นิ้วคีบแตงกวาลูกใหญ่สีเขียวปนเหลืองขึ้นมาจากจาน
ผิวแตงด้านนอกโรยเกลือสมุทรเม็ดโตเอาไว้ นางส่งเข้าปากแล้วกัดลงไปเต็มแรง