กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 333 ก้นภูเขาประจิมทะลัก โคลนทองคำซัดเปรอะเต็มหน้า
เซียวอวิ๋นชวนก้าวขายาวๆ เดินอย่างรวดเร็ว รองเท้าบูตหนังคู่ใหญ่เหยียบผ่านกองหินระเกะระกะจนเกิดเสียงดังกรอบแกรบติดต่อกัน
คนที่นำทางอยู่หน้าสุดคือทหารผ่านศึกนิ้วกุดคนนั้น เขาทั้งล้มลุกคลุกคลานข้ามเนินดินแข็งแห้งกรังลูกแล้วลูกเล่า
เซวียเสี่ยวเป่าที่รั้งท้ายลากขาสองข้างที่อ้วนกลม สับขาวิ่งจนเหงื่อท่วมตัว
“พี่ชวน ช้าลงหน่อยสิ! ขืนเดินแบบนี้ต่อไป พื้นรองเท้าข้าได้สึกจนทะลุแน่!”
ใบหน้าอ้วนกลมที่แดงก่ำเต็มไปด้วยเหงื่อ เซวียเสี่ยวเป่าหอบหายใจแรง หยดเหงื่อไหลย้อยจากคางหยดลงบนผืนดินแห้งผาก ไม่นานก็ถูกลมพัดจนแห้งสนิท
เซียวอวิ๋นชวนไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง เขายกขาก้าวข้ามร่องโคลนที่แห้งเหือดไปร่องหนึ่ง
“ตัวหนักสองร้อยจินของเจ้านี่เสียเปล่าจริงๆ ปกติเดินเพิ่มอีกสองก้าวก็ร้องเหนื่อย รีบตามมาเร็ว ช้ากว่านี้จะเกิดเรื่องใหญ่แล้ว!”
ฮึดสู้ปีนข้ามเนินดินใหญ่สองลูกรวด ในที่สุดทั้งสามคนก็มองเห็นแอ่งลึกของภูเขาประจิม