กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 293 ขุดหินดำที่ร่องโคลน แปรรูปถ่านก้อนลงเตากัง
“ท่านจวิ้นอ๋อง ไปไม่ได้นะขอรับ!”
นายช่างจ้าวถืออีเต้อเหล็กสองเล่มกระแทกประตูเรือนกุยอวิ๋นเปิดออก น้ำฝนไหลหยดลงมาจากเสื้อคลุมฟางขาดๆ ไม่หยุด นายช่างเหล็กชราปาดน้ำโคลนเต็มหน้า ยืนกระทืบเท้าด้วยความร้อนใจอยู่ในลาน
“ร่องโคลนที่เขาหลังตอนนี้โดนน้ำทะลักเข้าจนเต็มหมดแล้ว ดินบนเขาพัดถล่มลงมาตลอด ขืนก้าวเข้าไป ยังไม่ทันร้องให้ช่วยก็จมมิดหัวแล้ว ตอนนี้ไปขุดหินดำ คนเข้าไปมีแต่ตายลูกเดียว!”
เซียวอวิ๋นชวนดึงเสื้อคลุมฟางมาสวม มัดเชือกฟางใต้คางแน่น
“ข้าวยังวางอยู่บนเตากัง พวกเรายังมีทางอื่นอีกหรือ ข้าวฟ่างปลายฤดูหลายพันชั่งยังไม่แห้ง โรงเก็บฟืนก็เกลี้ยงแล้ว ไฟดับเมื่อไร ข้าวได้ขึ้นราขาวหมดแน่ ข้าวพังขึ้นมา คนทั้งเมืองต้องอดตาย พาคนไป เอาอีเต้อไปด้วย ไป!”
เซียวอวิ๋นชวนโยนพลั่วเหล็กเล่มหนึ่งให้ฉางอัน แล้วหันไปจ้องนายช่างจ้าวเขม็ง
นายช่างจ้าวกัดฟันกรอด แบกอีเต้อขึ้นบ่า แล้วหมุนตัวพุ่งฝ่าม่านฝนออกไป
ครึ่งชั่วยามต่อมา ณ ร่องโคลนเขาหลัง
น้ำฝนที่ไหลบ่าลงมาจากลาดเขาไหลมารวมกันในร่องน้ำหมด โคลนเหลวขุ่นข้นท่วมสูงเกินโคนขาไปแล้ว