กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 288 คราบขาวบนดินเค็มด่าง ล้างเกลือระบายด่าง
เซียวอวิ๋นชวนยกมือขึ้น ยัดกระบอกไม้ไผ่ลำเล็กลงในอกเสื้อของช่างไม้หลี่
“เอาเหล็กแหลมเผาไฟจนแดงมาเจาะรู ห่างกันรูละหนึ่งฉื่อ เจาะรูขนาดเท่ารูเข็ม ฟังเข้าใจไหม น้ำจะได้ค่อย ๆ หยดลงมาตามรู ห้ามปล่อยให้เสียเปล่าแม้แต่หยดเดียว!”
ช่างไม้หลี่ลูบรูเจาะบนลำไม้ไผ่พลางขมวดคิ้วแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
“ท่านจวิ้นอ๋อง รูนี้...รูนี้มันเล็กเกินไป น้ำไหลไม่ทันใจเลยขอรับ ถ้าจะรดน้ำแปลงปลูกจริง ๆ มิสู้ขุดคลองใหญ่สักสาย แล้วปล่อยน้ำท่วมขังแปลงไปเลยหรือขอรับ”
เซียวอวิ๋นชวนยกมือชี้ลงไปยังดินเหลืองแห้งผากใต้เท้า
“ข้าต้องการให้มันไหลไม่ทันใจแบบนี้นี่แหละ! ลาดเขาทางเหนืออยู่สูง ลมก็แรง ถ้าน้ำไหลเชี่ยวเป็นสาย มันก็ไหลลงร่องน้ำไปหมด พอแดดเผาเข้าหน่อยก็แทบไม่เหลืออะไรแล้ว นี่เรียกว่าระบบน้ำหยด น้ำจะค่อย ๆ ซึมผ่านรอยแยกของดินลงไป เลี้ยงโคนรากของข้าวฟ่างสายพันธุ์หนักได้พอดี ประหยัดน้ำ แถมยังอิ่มน้ำทั่วถึงด้วย!”
ในไร่นา ชาวนารุ่นใหญ่หลายร้อยคนกำลังก้มหน้าก้มตาขุดร่องน้ำตื้น ๆ เรียงเป็นสาย
สิ่งที่ฝังลงไปตามร่องตื้น ๆ คือกระบอกไม้ไผ่ขนาดเล็กทีละท่อน รอยต่อทุกจุดพอกปิดจนแน่นหนาด้วยดินเหลืองผสมเส้นใยป่าน
พอเปิดประตูกั้นน้ำไม้ของบ่อพักน้ำ น้ำก็ไหลเข้าไปในกระบอกไม้ไผ่ แล้วค่อย ๆ ผุดออกมาเป็นหยดน้ำทีละหยดจากรูขนาดเท่ารูเข็ม