กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 272 หลอมเศษเหล็กคืนเตา คันไถคานโค้งแบบใหม่ถือกำเนิด
“ท่านจวิ้นอ๋อง หากท่านทำแบบนี้จริงๆ เหล็กเตานี้ต้องพังหมดแน่ขอรับ!”
นายช่างจ้าวร้อนใจจนตบขาฉาด มือหยาบกร้านทั้งสองข้างถูไปมาบนผ้ากันเปื้อนหลายรอบ
“เหล็กดิบกับเหล็กสุกมันหลอมเข้าด้วยกันไม่ได้หรอกขอรับ เผาในเตาเดียวกัน แค่คุมไฟพลาดนิดเดียว ของที่ได้ก็ไม่แข็งไม่เหนียว แม้แต่มีดทำครัวยังตีไม่ได้เลย ท่านทำแบบนี้ไม่เท่ากับทิ้งของเปล่าๆ หรือขอรับ!”
เซียวอวิ๋นชวนไม่ได้รีบเถียง เขาล้วงมือเข้าไปคลำในแขนเสื้อครู่หนึ่ง ก่อนจะดึงม้วนกระดาษหนังแกะออกมา ตบลงบนทั่งตีเหล็กสีดำสนิทเสียงดังเพียะ
“อย่าเพิ่งไปสนใจเรื่องเหล็ก ดูนี่ก่อน ข้าดัดแปลงคันไถแบบใหม่ขึ้นมา ยังต้องหลอมเหล็กที่แข็งกว่าเดิมมาคู่กับมัน”
นายช่างจ้าวขยับมือทาบไปมาตามแบบวาด กำมือเก้อๆ กลางอากาศอยู่หลายครั้ง ลมหายใจเริ่มหอบกระชั้นขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายก็ตบขาฉาดใหญ่
“ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยมจริงๆ! คานสั้นนี่รับแรงได้ดี แผ่นเกลี่ยดินนี้ยังช่วยทุ่นแรงได้อีกตั้งครึ่ง ใครเป็นคนวาดหรือขอรับ? ฝีมือช่างร้ายกาจจริงๆ!”
เซียวอวิ๋นชวนยกมือขึ้นเคาะทั่งตีเหล็ก