กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 273 ของวิเศษ ชาวนาชรายอมสยบ!
เซวียเสี่ยวเป่าใช้สองมือกำเชือกจูงวัวไว้แน่น เท้าครูดพื้นโคลนจนเป็นร่องลึกสองร่อง วัวดำตัวใหญ่พ่นลมหายใจฟืดฟาด เอาแต่ดันหัวโต ๆ ของมันเข้าพงหญ้า
“พี่เสี่ยวชวน เดินช้าหน่อย! วัวตัวนี้ดื้อเกินไปแล้ว ข้า... ข้าดึงมันไม่อยู่!”
เซียวอวิ๋นชวนแบกคันไถคานโค้งที่เพิ่งปรับแก้เสร็จ เดินก้าวยาวนำอยู่ข้างหน้า
“ไม่ได้กินข้าวมาหรืออย่างไร? ออกแรงดึงสิ ฤดูไถหว่านไม่รอใครหรอก วันนี้ถ้าไถที่แปลงนี้ไม่ได้ พอถึงหน้าหนาวพวกเราก็ได้กินลมจากภาคตะวันตกเฉียงเหนือแทนข้าวกันหมด”
ลมหนาวพัดผ่านทุ่งโล่ง หอบฝุ่นสีขาวบนพื้นให้ฟุ้งขึ้นมา เซวียเสี่ยวเป่าหดคอ เอาเชือกพันข้อมือสองรอบ แล้วกัดฟันลากไปข้างหน้า
“ลมบ้าอะไร พัดโดนหน้าทีเจ็บไปหมด หิมะเพิ่งละลายเมื่อวาน วันนี้หน้าดินมีฝ้าขาวขึ้นมาได้อย่างไร?”
เซียวอวิ๋นชวนหยุดเดิน ก้มลงคว้าดินข้างทางขึ้นมาหนึ่งกำ ผงดินละเอียดไหลลอดซอกนิ้วแล้วปลิวกระจายไปกับลม เหลือเพียงก้อนดินแข็งไม่กี่ก้อนอยู่บนฝ่ามือ
“นี่คือภัยแล้งช่วงฤดูใบไม้ผลิ พอลมพัด น้ำที่มีอยู่นิดเดียวบนหน้าดินก็แห้งหมด ส่วนน้ำจากดินชั้นล่างก็ดันซึมขึ้นมาไม่ได้ ถ้าไม่รีบไถดินหว่านเมล็ด ปล่อยให้ลมพัดต่ออีกไม่กี่วัน ที่หลายพันหมู่นี้ก็ใช้เพาะปลูกไม่ได้แล้ว”
ทั้งสองจูงวัวมาถึงพื้นที่ดินเค็มด่างทางเหนือของเมือง